भक्तपुरका राजा जितामित्र मल्ल ले वि. सं. १७३१ मा चासु कस मध्येका सन्तती भागीराम कायस्थलाई प्रधानमन्त्री ( मुख्य भारदामा) नियुक्त गरेपछि भक्तपुर मा सामाजीक, आर्थीक सुधार भएको र कृषिमा सुधारका लागी राजकुलो, पीउने पानी को लागी ढुंगेधाराहरू, इनारहरू बनाएका थिए । भार्वाचो र नःपखु ढोका देखी पूर्व दतात्रय सम्म ढुंगा छापेर पक्की सडक र अन्य टोलहरुमा बाटो फराकीलो बनाएका थिए । साथै पाटीपौवा मन्दिर निर्माण र सिद्धपोखरी (तः पुखु) को जिर्णोद्वार र मर्मत सम्भार आदी सुधारका विभिन्न उल्लेखनिय कार्य गरेकाले भक्तपुरको बढ्दो ख्याती र प्रभाव प्रति डाहा गर्दै कान्तीपुरको भारदारहरुले राजा जितामित्र र भागीराम का विरुद्ध षडयन्त्र गरी भागीराम कायस्थ का विरोधी अन्य भारदारहरु को सहयोगमा युबराज भुपतेन्द्र मल्ल लाई उक्साइ सत्ता आफ्नो हातमा लिन लगाइ षडयन्त्रपूर्ण तरीकाले राजा जितामित्र मल्ल र कान्छी महारानी साथै भागीराम कायस्थ लाई वि.सं. १७५३ मा कैदमा राखी २२ वर्ष को उमेर मा भुपतेन्द्र मल्ल राजा भए यस प्रकार राजा जितामित्र र भागीराम कायस्थका पक्षधर, सहयोगी र अन्य भारदारहरुलाइ पनि खोजी खोजी पक्राउ गरी कैद गर्न थालेपछि अन्य आफन्त, नाता कुटुम्बहरु पक्राउ पर्ने डरले धेरै कसजु, कायस्थहरू भक्तपुर छोडी भाग्न बाध्य भए । भागीराम कायस्थ को भाई खलक पर्ने भारदार चक्रधर सैंजु पनि यही क्रममा सपरिवार ईटाछें घर छोडी चाँगुनारायण, मनोहरा क्षेत्रमा एक ब्राम्हणको घरमा सरण लिई निर्वासित हुनु भयो ।
चाँगुनारायण, मनोहराक्षेत्र कान्तीपुर राज्य भीत्र पर्ने भएकोले त्यता निर्वासीत हुनुभएको भनिन्छ । स्थीती शान्त भयपछी पनि भक्तपुर ‘ईटाछें’ फर्कने सभावना नभएकोले मनहरा पारी नयाँपाटी भन्ने गाँऊमा वसोवास गर्न थाल्नु भयो । नयाँपाटी मा सुन्य बाट श्रृजना गरी धुलो टकटक्याउदै उठ्नुपरेको अवस्था थियो । यही अवस्थामा चक्रघर सैंजुको वि.स. १७५७ ( ने.सं. ८२०) मा र भागीराम कायस्थ को कैद मै वि. सं. १७५५ मा र राजा जितामित्रको कैद मै वि.सं १७६७ मा मृत्यु भएको भनिन्छ ।
बाबु चक्रधर सैंजु को स्वर्गारोहण पछि छोराहरु विरनरसिं र महन्त ले केही सम्पत्ति जग्गा जमिन कमाई गरेर घर व्यवहार धान्दै विस्तारै आफ्नो घर ईटाछें मर्मत र सम्भार गरी भक्तपुर फर्कने क्रम सुरुगरेको पाइन्छ । नयाँपाटी र भक्तपुर मा मात्र वसेर बढ्दै गएको परिवार को भरण पोषण गर्न गाह्रो हुँदै गएपछी विरनरसिं का नाती भिमख्खा आफ्नो छोरा पुर्ण सिं र भानु सिं लिएर व्यापार व्यवसाय को सम्भाब्यता खोज्दै सिन्धुपाल्चोक जिल्ला को ऐसेलुखर्क वसोवास गर्न पुग्नु भयो । त्यहाँ पूर्ण सिं र भानु सिं ले प्रशस्त सम्पती आर्जन गरेको बुझिन्छ । ऐसलुखर्क मा नै फलाम खानी संचालन गरी भक्तपुर बाटै नकर्मीहरु समेत लगि रोजगारी दिएको र प्रधानमन्त्री जंग बहादुर राणा को पालामा भोट (तिब्बत) संग लड़ाई हुँदा सात दिन सम्म सबै सेनालाई खाना खुवाई सेवा गरेको ले जंगबहादुर राणा बाट सम्मान पाएको पनि भनिन्छ । यसरी प्रशस्त आयआर्जन गरी भक्तपुर मा खौमा टोलको सायाजु चोकमा घरहरु जोडी भक्तपुरमा बसोबास गर्न आएको बुझिन्छ ।
महन्त का छोरा श्रीधर को परिवार नयाँ पार्टी मै वसोवास गरी व्यापार व्यवसाय गरी रहेको र श्रीघरको छोरा मणिधर को पाला देखी चाड पर्व, देवाली, श्राद्ध ईटाछें मै जम्मा भई गर्न थालेको पाइन्छ | श्रीधर को पनाती ( मणिधर को छोरा ) रत्न नारायण को भोट (तिब्बत) को व्यापार फस्टाएको पाइन्छ भने श्रीघर का भाई हेमन्त व्यापार व्यवसाय र आय आर्जन को सम्भाव्यता को खोजी गर्दै तनहुको, चोक चिसापानी पुगेर व्यापार गर्दै एक वर्ष त्यस क्षेत्र को अध्ययन गरी लमजुङ को जिता भन्ने ठाउँ मा पुगेर घरेलू कपडा बुनि व्यापार गर्दै प्रशस्त जग्गाजमिन जोडी चोकाली हटीया (नेवार बस्ती) बसाएको इतिहास पाइन्छ ।